http://ttlink.com/mp3donustur https://www.graphis.com/bio/mp3-donusturucu/ https://ko-fi.com/mp3donusturucu https://www.youmagine.com/mp3-donusturucu/designs https://wakelet.com/@mp3doenuestueruecue456 https://godotengine.org/qa/user/mp3donustur https://www.jigsawplanet.com/mp3donustur?viewas=3e61a08f27a9 https://www.slideserve.com/mp32
https://www.sporunuyap7.com/sitemap_index.xml
Köşe Minderi özeti Konusu Söylev Içeriği - Rüya Tabirleri
Anasayfa » Haber » Köşe Minderi özeti Konusu Söylev Içeriği

Köşe Minderi özeti Konusu Söylev Içeriği

köşe yastığı

Size anılarımı anlatarak başlayacağım. İstanbul’dan ayrılmadan önce sekiz on gün geçti ve içimde garip bir arzunun kabardığını hissetmeye başladım. Bu arzu benim için bir düğümdü, bir sırdı. Bunu analiz ettikçe daha çok şaşırıyorum. (…) Bu garip arzunun etkisi ve hasreti altına düştüm. Evimde köşe yastığı istedim. Akşam eve geldiğimde keşke makosenlerimi çıkarıp sırtımı duvara yaslasam ve bu köşe minderine tünesem dedim. Bu nasıl bir istekti? Düşündüm, belki ruhumda bir hastalık başlar diye düşündüm..
Evimde bir köşe yastığı… yalnızlık, sessizlik ve hepsinden önemlisi, kendi üzerine düşünmek. Tarif etmekte zorlandığım bu arzum inanın kalbimde bir hastalık halini aldı. İçine bakmaya korktum. Bu köşe yastığının dileği neydi?
Bir öğleden sonra Difagnolo’ya doğru yürüyüşe çıktım. Dikkatim dağılmıştı ya da hastaydım. Daralfonon’lular ve Oka’lı arkadaşlarımla İstanbul’un türbelerini, camilerini, tarihi ve sanatsal köşelerini birer birer duygu ve hayal gücü vererek dolaştım bir süre. Önümde bir Yunan arabası belirdi. İçinde Yunan subayları da vardı. Önünde küçük bir Yunan bayrağı dalgalanıyordu; İçimdeki hüzün yanan bir zehre dönüştü. Divaniolo ve bir Yunan arabası … Ne korkunç, korkunç bir manzara …
Divanyolu, İstanbul’da yüzyıllar boyunca tarihin içinden akıp giden bir caddedir. Romalıların savaşlarına giden orduların muzaffer alayları bu caddeden dönerek İstanbul’a girerler.
Bayanlar, sevgili arkadaşlar!
Divaniolo ve bir Yunan arabası… Gözümün gördüğüne yüreğim nasıl dayansın?
Süleymaniye’yi ziyaret etmeye karar verdim. İngiliz polisinin nöbet tuttuğu Beyazıt Meydanı’nı geçtim ve yavaş yavaş, düşünceli bir şekilde, yan yana Süleymaniye limanına vardım. O gün büyük tapınak üzgün ve yalnızdı. Temizlemek için içindeki halıyı bile çıkardılar. Dışarıdaki güneşli bahar havasına rağmen, içeride karanlık bir gölge ve anında bir serinlik hissi vardı.
Bu yapı, büyük devletimizin günlerinde yaratıldı. Topraklarından Tuna Nehri’nin aktığı, Fırat’ın aktığı yüz beş yüz on milyonluk bir halk, o dönemin zenginliği, sanatı, gücü ve büyüklüğü bakımından eşsiz bir ihtişam.
O ülkenin savunması, güneş batarken onunla birlikte yürür gibi, sadece göz kamaştırıcı ordularla sağlanmıyordu. Kafkas Dağları ve Rumeli Balkanları gibi engeller, geçilmez nehirler ve sonsuz mesafeler onları korudu.
Süleymaniye böyle bir dönemin gururunu ifade etmek için ayağa kalktı.
Süleymaniye, aşk dolu bir kutudan çıkan bir iç çekiş gibi, İstanbul’un tepelerini aşan dalgalar halinde kabardı ve o heybeti ele geçirdi. Süleymaniye’nin yükselişi sırasında Abbasi Bağdatı sadece bir vilayetti. Emevilerin Şam’ı ve Firavunların Mısır’ı bir veli tarafından yönetilen eyaletlerdi. Üç büyük dinin merkezleri onun içindeydi; Yunanistan’dan Bizans’a; Asuriler ve Keldaniler’den Fenikeliler’e kadar kaç millet ve uygarlık uçsuz bucaksız topraklarında yok edildi. Bu, yirmi beş ulusa boyun eğdirmiş olan yeni Roma’dır; Avrupa, Asya ve Afrika’daki büyük ülkelere yayılan güçlü bir güçtü ve çıngırak dünyaya hakim oldu. Gözlerim işlemelere takılıp kubbenin girift yazılarına dalıp gidiyordum. Geçmişten ne güzel bir kalıntıydı bu. Nasıl oldu bilmiyorum, istemeden “Oh!” Sesi çıktı. Tüm tapınak aniden titredi. Sesim sütunlardan kemerlere, kemerlerden duvarlara, yarım kubbelere ve büyük merkezi kubbeye yükseldi ve tapınak benim gibi haykırarak bana cevap verdi:
“Evet…ve!..Evet…ve!..”
Şimdi titremeye başladım. Hassas şakağım benimle birlikte inliyordu. Ses bir süre derinleşip uzaklaşıp bitecekmiş izlenimi verse de yeniden büyüdü, her yönden bir inlemeyle başımın üzerine döküldü: “Ah…ve!..ooh…ve !..”
Sanırım benim duyduklarımı o da duyuyordu ve benim işgal altındaki İstanbul hakkında ne düşündüğümü düşünüyordu.
Revak sütunları, mermer kemerler ve işlemeli kubbeler üzerine çömelmiş kadim ruhlar uyandı ve o derinliklerde iniltili ses, fırtınalı denizin kükremesi gibi devam etti. Great Temple, yaslı oğlunun acısını paylaştı ve benimle inledi. Ah… ve! .. Ah … ve! ..
İşte o zaman içimdeki düğüm çözüldüğünde köşe yastığının ne olduğunu anladım ve dışarı çıktım.
Orman yangınlarının üzerinden yükselen öğle güneşi, zavallı İstanbul şehrini aydınlatıyordu. Evet, istediğimi aldın. Köşedeki yastık benim için vatan hasretinden başka bir şey değildi.
bayanlar baylar!
Sırada ne olduğunu biliyorsun. Başkentimizin haydutları ve soyguncuları gibi bir yerden bir yere taşınmak için gecenin ve karanlığın geçmesini bekledik. Birkaç ay önce, Yunan jandarmasının süngülerinin ucunda, İzmir’deki Yunan karakoluna gittiğim zamanı hatırlıyordum.
Süleymaniye ziyaretimden beş on gün sonraydı. Anadolu’ya doğru yola çıktı. Samandera’ya yaklaşırken arabam bir noktada stop etti. Bundan faydalanarak yakınlardaki tepelere çıktım ve kendi gözlerimle İstanbul’u aradım. Uzakta, derinlerde, gökten daha koyu bir mavi belirdi. Ufukta minarelerle titreyen ve kubbelerle dalgalanan mavi bir figür vardı. Sesi bana ulaşamayacak kadar uzaktaydı. O kadar uzaktı ki renk farklılıkları bariz değildi. Bu bakış vedaydı, son bir veda! Tekrar balık tutabilecek miyim, sokaklarını tekrar dolaşabilecek miyim diye sordum kendi kendime. Ya da… değilse… bu gidiş, dönüşü olmayan bir yolculuğun başlangıcı değil midir? Bu ne büyük bir nimetti. Babam Mora’dan göç etmişti, ben İstanbul’dan göç ediyordum.
Üç yüz otuz beşin bahar devrimlerini hatırlıyorsunuz. Anadolu’nun dört bir yanında vatan müdafaasının karşısına dikilen ihanet, son ümidi de birçok yönden bastırmaya çalışıyor, çabalıyordu. Bir zaman vardı ve Ankara’nın etrafındaki ateş dalgaları adeta bir daire gibi dönüyordu. Bu arada bir akşam TBMM’nin karşısındaki bahçede otururken sokakta İstanbullu bir hanım gördüm. O da senin çarşafın gibi bir çarşaf giyiyordu. O da bizimle birlikte fırtınaların ve kasırgaların uğrak yeri olan yerlere göç etti. İstanbul’un başına gelen felaketi, gözlerimin önünden geçen bu siyah çarşaflı kadın kadar hangi biçim anlatabilirdi?
O zamanlar yine düşmanın kapattığı ocağımız İstanbul’u ve seni düşündüm. Nitekim İstanbul, odamızın duvarında asılı bir pankart gibi hayallerimizin önünde hep hazırdı. Gündüzün ışığı dışımızı, gecenin karanlığı ise içimizi aydınlatır. Gece saatlerinde ruhun ufku genişler ve içimizde kargaşa yolları başlar.
Ama artık İstanbul’dayız ve sizlerle tanıştık. Ne mutlu… Aşılmaz mesafelerin sonunda, aşılmaz engellerin arasında ve İstanbul’un ulaşılmaz noktasında, İstanbul’dayız ve kalbimizdeyiz. Ne mutlu ki… Ne yazık ki gözümüzün önünde hasret kaldığımız birçok kardeşimiz uzun yıllar süren mücadelede şehit oldular. Onları bu bayramda aramızda görmüyoruz. Anadolu’nun ülkeyi bugünlere döndürme mücadelesinde şehit olanları şimdi hüzünle anıyorum. Bundan kırk beş, elli yıl sonra köylünün sapanı Kurtuluş Savaşı’nda şehit düşen kahramanlarımızın kemiklerini gün yüzüne çıkaracak. Ülkemizin birçok köşesinde bu kurtuluş gününde rahmet ve minnetle gözlerini yuman kardeşlerimizi bir dakika hatırlayalım…
Tanrıya şükür Sophie Tanreover

«Vedat Gönyol Hamdallah Sophie Tanyofer»

Diğer gönderilerimize göz at

Yorum yapın